Ingezonden mededelingen

Anwiankwanta in het weeshuis van de stichting SOLA

Jolien van der Tempel (stagiaire)

Op dit moment zit ik in de jongensunit, buiten is het zeker zo rond de 30 graden en elke dag lijkt het wel iets warmer te worden. Een aantal jongens kijken een Disney-dvd op de televisie, een paar helpen de werkers buiten met het maken van een speelgrond voor de babyunit en nog een aantal proberen de kapotte tennistafel te repareren. Het is weekend dus alle boardingschool kinderen zijn er ook, wat een gezellige drukte geeft. De kinderen en moeders gaan met elkaar om als één grote familie, er wordt gekookt, gewassen, gelachen en gespeeld! Er is ruimte genoeg op het terrein, alleen moet er nog veel worden gedaan om het echt speel- en begaanbaar te maken. Dat is wel belangrijk, want in Afrika gebeurt namelijk alles buiten; koken, wassen, eten, spelen etc. Het leven speelt zich hier buiten af! Vanwege de zon is het namelijk te warm om binnen te blijven, buiten in de schaduw bijvoorbeeld onder grote bladeren, platen of parasols is het een stuk koeler. Nu is alles nog zand en stenen rondom de units, maar het is de bedoeling dat in ieder geval voor eind dit jaar de speelplaats voor de baby’s en peuters af is! In het midden komt volgend jaar ook een grote speelplaats, waarschijnlijk een basketbalveld. Ze zijn ook een keuken aan het bouwen en een gezamenlijke eetplaats. Hopelijk is die snel klaar, misschien wel rond Kerstmis, want het zou natuurlijk geweldig zijn om Kerst met iedereen bij elkaar te kunnen vieren! Dat geeft nog meer een familie-idee en op tweede Kerstdag zijn alle kinderen ook nog eens jarig! Dan mogen ze zwemmen, krijgen ze cadeautjes en er is als enige dag in het jaar snoep! Samen met iedereen in het weeshuis kijk ik erg naar deze dagen uit. Voor mij zal dit Kerstfeest waarschijnlijk nog unieker zijn, want in de 30 graden zon, met zo’n 90 weeskinderen, moeders, Afrikaans eten en met veel muziek, zingen en dansen. kan ik die ervaring toch echt niet vergelijken met Kerstmis in Nederland! Een totaal andere wereld, totaal ander leven, maar echt super bijzonder!
De buitenspeelplaats is bijna af. Ik schat nog zo’n twee weken. De kleintjes zitten nu dus de hele dag binnen op een stenen vloer. Dit heeft voor- en nadelen, het is koel en snel schoon, maar ze lopen elkaar ook omver, dus veel blauwe plekken. Heb van m’n sponsorgeld deze mat gehaald zodat ze ook een zacht stuk hebben om op te spelen. Er werd meteen dankbaar gebruik van gemaakt!

Project van Carla en Jim de Groot en Carina Blok

Jim de Groot

Op 24 oktober 2011 arriveerden wij met het vliegtuigje, dat de verbinding onderhoudt tussen Kathmandu en Tumlingtar, op de kleine luchthaven van Tumlingtar.
Op ons stond een Landrover jeep te wachten. Men is bezig met de aanleg van een weg van Dahran naar de grens van Tibet (China). Deze weg moet de verbinding gaan vormen tussen India en China. De onverharde weg is in een erbarmelijke staat. De verwachting is, dat de weg in 2012 geasfalteerd gaat worden.

Nu reden wij in ongeveer 5 uren van Tumlingtar naar Hururu, het hoofddorp waar de school is gebouwd. Af en toe zat de jeep vast in de modder. Wij reden van een hoogte van 300 meter naar 2100 meter.

Wat mij opviel, na mijn laatste bezoek in 2005, was de uitbreiding van de dorpen. Er waren veel huizen bijgebouwd. Bovendien waren de landbouwgronden fors uitgebreid. Ook was meer veeteelt zichtbaar. Lp Sherpa die met zijn vrouw Kipa ons vergezelden, vertelde, dat de komst van het waterproject het dal steeds meer voorspoed brengt. Men kon nu al landbouwproducten en thee uitvoeren naar India en naar Kathmandu. Niet alleen kwamen de oorspronkelijke bewoners terug, ook bewoners uit het stadje Khandbari vestigen zich in de vallei. De reden is: water, vruchtbare grond en nu een goede school.

De school biedt nu onderdak aan ongeveer 90 kinderen. Er zijn 4 leraren. De salarissen van deze leraren worden betaald door de overheid. De school zal met het aantal van de leerlingen meegroeien en daarmee groeit het niveau van het onderwijs mee. Uiteindelijk zal men graad 8 halen. Dan is het voornemen om er twee klassen bij te bouwen. Vermoedelijk binnen 5 jaren. De school zal dan opleiding geven van primary t/m high secondary niveau.
Wij zagen dat de school is afgebouwd. Het gebouw telt twee verdiepingen en is gebouwd van gewapend beton. Het andere gebouw, dat onderdak moest bieden aan een moderne bibliotheek en aan een gemeenschappelijke ruimte, is door de aardbeving in september 2011 zwaar beschadigd. Een tegenvaller van ongeveer € 10.000. Dit gebouw was nog niet gereed. Na toestemming van de overheid, zal het gebouw helemaal worden afgebroken en opnieuw opgebouwd worden. Men verwacht, dat dit in 2012 zijn beslag gaat krijgen.
Het toilet was bijna klaar en voorzien van stromend water.

Betreffende het onderwijs aan de volwassenen. In de winter wordt hiermee doorgegaan.

LP Sherpa vertelde, dat hij werkt aan de ontwikkeling van een klein waterkrachtproject in de rivier, de Long Kwa. Het is de bedoeling, dat dit gaat zorgen voor een stroomvoorziening in Hururu en omliggende dorpen. Nu wordt steeds meer gebruik gemaakt van zonne-energie.

Opening van de school:
Voor de ingang van het terrein was een welkomspoort opgericht, versierd met bananenbladeren. Wij moesten door een lange rij mensen lopen, die zich aan weerszijden hadden opgesteld. Wij kregen heel veel bloemen.
( LP vertelde, dat het aantal mensen wat laag uitviel. Normaal waren er honderden geweest. Echter er werd slecht weer verwacht en men was druk doende om de oogst binnen te halen. )

Daarna volgde de bezichtiging van de school. In de klassen hingen white boards. Het meubilair was nog niet overal klaar. Nu werd gebruik gemaakt van het meubilair uit de oude school. Ook de kasten moesten nog komen. De ramen zijn van plexiglas en derhalve onbreekbaar. De klassen zijn zo geïsoleerd, dat er geen geluiden van buitenaf kunnen doordringen.

Het dak is voorzien van een isolerende laag van een soort teflon. In de winter wordt de warmte vastgehouden en in de zomer blijft de school koel.

Voor de school was een rij stoelen neergezet. In een wijde halve kring zaten de kinderen en de volwassenen. Wij kregen van iedereen khata’s (witte welkomstsjaals) en weer bloemen. Al snel waren wij bedolven onder deze giften.
Nadat het Nepalese volkslied was gezongen werd er door kinderen en volwassenen gezongen en gedanst. Ook volgden toespraken. De onthulling van de plaquette werd gedaan door Carina. Door mij werd een spandoek uitgerold. Wij kregen cadeaus. Van de bevolking een koperen schenkkan. Deze schenkkannen waren in een dorp, dat bekend staat om de vervaardiging van deze kannen, gemaakt. Ook werden herinneringsschildjes gegeven.

Nadat alle plechtigheden, die er nu eenmaal bij horen, waren voltooid konden wij met de aanwezigen verder feestvieren.

De volgende dag namen wij afscheid van een ieder. Via een halsbrekende rit met de oude Landrover in af en toe zware onweersbuien bereikten wij weer Tumlingtar. De weg met was regelmaat versperd door vastzittende tractoren. Deze tocht met de bus (openbaar vervoer) vanuit Dahran en jeeps duurde best lang. Daarbij reden we vele uren in het donker. Af en toe moesten wij de auto uit, omdat deze met ons steeds weggleed.