Jul/Aug 2011

Hemelvaartsdag 2 juni 2011
Een prachtige dag, blauwe lucht en heel veel mensen in het Gooi op weg naar de Dwarsweg in Nederhorst den Berg. Wat ga je daar nu doen ’s morgens rond negen uur? Gewoon ontbijten en daarna naar de kerk, zittend op strobalen, vogels en vliegtuigen in de lucht, twee rondlopende honden en vier voorgangers. Nou, dat is wel wennen. Maar is het hele leven niet wennen. Een baby moet wennen aan het op tijd eten krijgen, een kleuter moet aan het ritme van schoolgaan wennen en toen ik klein was hadden we geen douche en toen we die wel hadden moest ik daaraan wennen (overigens in deze tijd niet meer voor te stellen). Aan de euro moest ik wennen en dat er in Europa geen grenzen meer zijn. Ga zo maar door want - zo las ik in Trouw - een prominente eigenschap van wennen is nu eenmaal dat het je na een tijdje al niet meer opvalt. Dat zal met een Hemelvaartsdienst niet zo gauw gebeuren want zo’n dienst vier je maar één keer per jaar, maar is zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag 29 mei jl. was ook een bijzondere Doe-het-zelfdienst en u hebt daar zelf in de vorige Handreiking en in De Brug over kunnen lezen

Besluiten wil ik met het gedicht op Hemelvaartsdag voorgelezen door Lia Davidse:
‘Ik wil maar niet geloven’.

Ik wil maar niet geloven,
dat liefde een zinsbegoocheling is,
of vriendschap een schijnvertoning
en dat woorden onbetrouwbaar zijn.
Ik wil blijven geloven
in de kracht die liefde heet
en die nooit vergaat.

Ik wil maar niet geloven,
dat onbegrip onvermijdelijk is,
dat mensen onmenselijk zijn
en dat het goede het hoofd moet buigen voor het kwaad.
Ik wil blijven geloven
in de kracht van het kleine gebaar
dat harten opent.

Ik wil maar niet geloven,
dat jij en ik een vergissing zouden zijn,
een absurde gril van het bestaan,
Geboren om alleen maar dood te gaan.
Ik wil blijven geloven
in de kracht van het Woord dat schiep
en onze namen fluisterend bewaart.

Graag wensen wij allen -

voor zover mogelijk -

een zorgeloze vakantie.